در زمان تولّد اولین کسی که نوزاد را می بیند، متخصّص زنان و زایمان و یا ماما است. اگر در ظاهر چشمها مشکلی باشد، به متخصّص کودکان و متخصّص چشم گزارش میدهند. روزهای بعد مادر و پدر و در ملاقاتهای متناوب، متخصص کودکان، معایب چشمی را،اگر باشند، مشاهده و گزارش خواهند کرد.

این مشاهدات فقط شامل آنچه در ظاهر قابل دیدن است خواهد بود. ولی بسیاری معایب دیگر ممکن است باشد که به نظر کسی نیاید و خود کودک هم عکس العملی نشان ندهد. مثلاً اگر اختلاف زیادی در قدرت انکساری دوچشم وجود داشته باشد، هیچوقت دو چشم همزمان قادر به دیدن واضح اشیاء نخواهند بود. چشمی که با تغییر کمتر قدرت انکساری میتواند تصاویر را بگیرد، فعال بوده و چشم دیگر بتدریج بسوی تنبلی چشم راهی خواهد شد.

در جریان رشد کودک، تطابق در چشمها از ۴ ماهگی بعد از تولًد شروع و در حدود ۶ ماهگی کامل میگردد.

تطابق عملی است که چشم برای دیدن اشیاء در فاصله های مختلف انجام میدهد تا همیشه تصویر را در روی شبکیه چشم بطور واضح تشکیل دهد. اگر قدرت انکساری چشم طبیعی باشد، تصویر اشیائی که در بینهایت چشم (حدود ۶ متری) قرار دارند در شبکیه تشکیل میشود. اگر قدرت انکساری چشم بیشتر از نرمال باشد یعنی فاصله کانونی کمتر و تصویر اشیاء واقع در بینهایت جلوتر از شبکیه و در داخل کره چشم پدید میآید، و در روی شبکیه تصویر محوی از جسم میافتد. این حالت نزدیک بینی نام دارد و در این مورد اگر جسم را به چشم نزدیک کنیم تصویر عقب تر رفته و بالاخره روی شبکیه متمرکز و تصویر واضح حس میشود. پس این شخص وقتی اشیاء را به چشم خود نزدیک میکند قادر به دریافت تصویر واضح میشود بنابراین نزدیک بین گفته میشود.